Hello Christmas!

Happy Birthday Jesus. Christmas is all about giving love just like Jesus have given us the breathe of life well its because of his love for us, second is about being thankful that we've lived another year and we've given another chance to be more grateful of what we have and last is about leaving it all behind and start a new journey in our lives in the upcoming new year. 


So, did i give or share love this year? Oh yes! Definitely. With my friends who's always there to cheer me up and give me strength to do the things that i think i can't do. *This is so corny, Haha! I know, sorry for that, random thoughts!


With my loving, cool, rocker parents! Rock on! Haha! Oh well, they love Classic rock/Rock/Alternative/Reggae. I love you both! And I always will. 


And for those who broke my heart, its okay. Haha! Promise. I know, Lord have made better plans for me and for you and you and yes, you. Or maybe, this is not the right time to be loved and cared by you. Or maybe, were not just for each other. Maybe were for someone who really needs to be loved. 


Thankful? Oh yes! I know, the plans that Lord has made me are not yet done. I know, He still have more things to share, to love and to give. 17 years living in your world, made me an asshole! Haha, Joke. Of course, made me a better person. 17 years learning to give everything i can give, to love anyone and everything i can love and to embrace everything i can embrace.  17 years, 17 years existing and understanding the meaning of life.


And yes, i'm ending this year with a heartbreak. *You can see this line from my tweets! Haha!
And i'm leaving it all behind, but we know that everything that makes us sad and broken, we'll learn something from it. That can change our lives for the better. And yes, i'm happy about it. I know what to do and what to say.  But I can't leave "Love" behind. It will always be in my heart and will always..


"Set me free, leave me be. I don't wanna fall another moment into your gravity. Here I am, and I stand so tall."

Calm and Ready

Today was a good day, seriously. Every day has been a good day for me. Why o why? There's only one reason for sure, living' my life like sky is the limit. Haha! What?! Never mind. Anyway, so how's your day everyone? 4 followers? Well, i don't like my blog to be public. Because here, is where my other side or i think i can call it as my other half?. Writing every thought, feeling and opinion in everything that only a few people could see. I don't mind having a few people to follow my blog, well they can't find anything here. 


So, me. As of now, 10:18 pm-November 25,2010. I think i can say that, i'm fine. I'm feeling' good and okay. So there's no problem at all. Right? Because, i'm starting to build walls. I'm starting to change for good? Yeah? For myself and i think for everyone also. It's time to get things right and i should start getting back on the track. 


That's all i can say for now. There's nothing else i could say. There's nothing to spoil. There's nothing to share. There's no good news or bad news. There's nothing to be afraid of. There's nothing to hate. There's nothing to...There's nothing to love. 


"Cause all you see is where else you could be, When you're at home
Out on the street are so many possibilities to not be alone."

I Said Maybe

You're gonna be the one that saves me. And after all, you're my wonderwall. Seriously. Haha. Everytime i hear Oasis songs, those fuckin' lines are stuck in my mind and right through my chest and just let me sit around the corner and think of things that just breaks my heart. Haha. I'm being serious again, don't worry this is nothing. Nothing to worry about my life, well in the part of "Love" life. Haha. Well, I'm okay and happy with what i have right now.


I don't know what this is, hey! You're the only one who could tell me what this is, but one thing for sure is that I'm happy with your surprise presence every time i have to meet someone or i don't know. It's just like suddenly your there, and i don't know what to do anymore. No, what i mean is, seeing you just blows my mind and heart and suddenly a storm called "Happiness" will come.


Hey, don't go. Just stay.

The Social Network

You suck if you don't know this movie. It's a movie about the famous Mark Zuckerberg. The Awesome Mark Zuckerberg. The Great Mark Zuckerberg. The youngest billionaire baby! I never knew that Facebook have been in a complicated situation because of the stocks, shares and everything. You better watch the movie so you'll understand what the fuck I'm trying to say. Okay? Haha.


Well anyway, Mark Zuckerberg, i just want to let you know that Facebook has been a success, and all of the users are very thankful for your very creative invention! Cheers mate! Haha! Well anyway, I don't know if I'll be happy with my 2nd sem schedule, cause its only from Monday to Thursday. But most of the subjects are till 9 pm. What the hell, who stay's in school for some shit at 9 pm? Oh God. But there's nothing we can do about it, and still were lucky to have that kind of schedule. Cause the other sections have their saturday classes, see? Were still lucky right? Yehey!


You thought that this blog will be about the movie "The Social Network"? Well, i don't think so. Haha. Because of its awesomeness and everything, there's nothing else i can say eh eh eh, You know that song? Okay, nevermind. Haha! So this day is not really good, because of the RAIN. Hell i don't like rain. You get wet, sick and dirty. But rain is the best when you needed someone but there's no one. Get it? No. Haha.


Yesterday was really fun, and i didn't mind the rain. Haha. I cut class, well it's okay because its the first meeting, we don't have any activities or something. Take note: It's a major subject. Haha! And it's the first time that i saw some of my high-school friends visited UST.  Cavite to Manila? I appreciate their effort! Haha. Thank you guys. You know who you are. They are some of my closest friends. And seeing them just made my day. Amen.

This is what i want

Arts, crafts and stuff. This is what i think, the right field for me. When i was young, i like sketching, designing and mixing up colors. It's really fun playing with those stuff. I used to join art contests during the middle school. But I don't get all the gold medals, but still i'm in second place, not bad eh? 

My mom is really supportive, she even enrolled me in music and art classes. I play piano and guitar back then. Now? I still know how, but i think playing instruments is not for me. But it's not that i don't like music, i love it actually. It makes me feel good and relaxing. I appreciate art a lot, seriously. When i see colors, or patterns from somewhere there's something that gets me there and my attraction to something that is beautiful, well its hard to take it off, like its glued on my eyes. Haha!

There's also my dad, who become an inspiration to me. He also like drawings and stuff, that's why he graduated as an architect, and my grandfather is also an architect. So there, maybe that's a reason also why i like this stuff. So now, i think were in the same field. I took BS Interior Design in a prestigious school which is University of Santo Tomas. And i'm proud with what i'm taking and yes. I think, ID is really for me. Even though so many plates (This is what we call our drawings, and its like an enemy in a war) are coming just to break us down and fail the subject or leave the school and transfer to another. But everyone in CFAD is doing their best just to get through it. Cause, this is what we want. The courses were taking up, is what we see in ourselves, in the future. 

Interior Design, this is what i want. I don't see myself as a nurse, teacher, engineer or even a doctor. Doctor, that's what i want back then, but then my skills and abilities made me think that its not for me. I'm not good with numbers, terms and descriptions. We have that in our subjects, but my mind can still handle it. Haha! Because of this, whatever it takes, i'm going to do everything that i can. And I'm happy with it. 

Heya!

Grabe, parang forever ko na tong hindi nabuksan. I'm sorry dear followers, kala mo naman milyon ang nagfofollow. Wala pa nga sa 5. Haha! Bakit ko ba binabara sarili ko? Baliw ko lang no? Tapos kinakausap ko pa sarili ko? Tae. Tama na nga. Haha!


So, saan ako magsisimula? Okay. Sembreak ngayon, kaya may panahon ako para magganito. Kasi nung huling linggo bago magtapos ang klase, finals week noon. Hindi na ako magkandaugaga sa mga gagawin ko. Biruin mo? Mahigit 70 piraso na furniture iddrawing? At yun na ang final exam namin, pero hello? May watercolor pa yun? Mamatay na! Hindi lang naman yun ang subject namin, yung iba drawing din. So kulang isang table sakin, at lalong kulang ako sa kamay. Sana naging octopus ako, para marami akong kamay. Sobrang nakahinga ako ng maluwag noong natapos ang linggong yun, sa totoo lang. Pero hindi padin ako makahinga, dahil sa friday na lalabas ang grades. Sobrang kinakabahan talaga ako. Dahil yung Interior Design subject ko, hindi ko alam bakit ang baba ng grades na binibigay sakin. Bakit hindi ko magawang magustuhan niya ang drawing ko, iba iba naman ang appreciation ng isang tao, pero bakit? Hindi naman saksakan ng pangit yung gawa ko. Ano ba yan, hindi na nga mawala sa isip ko yung grades, hanggang dito ba naman nababanggit pa. Haha! Anyway.


Sorry, feeling ko ang drama ng mga previous blogs ko. Eh kasi naman! Summer yan. Eh ano naman? Hahaha. Ewan ko? Siguro nung summer, inoopen ko lang yung blogspot para maglabas ng nararamdaman ko. Pero "Blog" naman to eh,para san ba ang blog? Para magsulat at magshare sa lahat ng iyong mga nararamdaman. Tama ba ako? Kung hindi, eh malamang, hindi ka naman si zan? Magkaiba talaga tayo. Haha! Pasensya na din, madalas tagalog ang gamit kong language, eh kasi mas naeexpress ko ng maayos yung gusto kong sabihin, dahil hindi ko naman itinatanggi na hindi talaga ako ganun kagaling magenglish gaya ng iba, na simula palang noong bata, english na ang language, pero ako hindi.


Bakit umabot na dun ang kwento? Hahaha. Gusto ko pa gumawa ng isang blog, tungkol sa isang bagay na out of 10 people, 2 lang ang nakakaalam. Hindi ko kayang ilantad lahat ng mga detalye. Siguro yung nararamdaman ko na lang. Ewan. Bahala na, pagiisipan ko muna kung ano ilalagay ko. Medyo mahirap eh. Hahaha. Ayaw tumigil ng mga kamay ko magtype. Mukhang ginaganahan ako magsulat ngayon! Yehey!


ABANGAN.

Hindi nga pwede!

Minsan sa ating buhay, may mga pangyayari na gusto nating maulit. Dahil siguro tayo ay sobrang naging masaya, pero alam naman nating lahat na hindi natin maaaring balikan ang bagay na nangyari kahapon o kanina. Pwedeng ulitin, pero hindi natin mauulit ang ating naramdaman, nagawa, nasabi o nakita sa mga panahong iyon. Hindi na ulit magiging sobrang saya o kung ano man. Nakakatuwa din isipin hindi ba? 


Sana minsan ang buhay parang ipod. May next, previous at pause. Next kung gusto na nating makita ang mga mangyayari sa mga susunod pang panahon, Previous kung mayroon naman tayong gustong balikang pangyayari at baguhin ang mga pangyayari. Pause, kung gusto naman natin manatili sa sandaling iyon, na parang titigil ang lahat ng galaw. Sana nga may mga ganyang pinipindot. Gusto ko ang Previous at Pause. Previous para balikan ang mga pagkakamali at baguhin ang lahat ng katangahan na nagawa ko.Pause naman, para sa mga sandaling gusto kong panatilihin. Mga sandaling kung pwede lamang ay panatilihing ganon na lamang habang buhay. 


Pero lahat ng ito ay imposibleng mangyari. Sabi nga nila "LIVE LIFE TO THE FULLEST" kasi isang beses lang mangyayari ang lahat, kaya sulitin na ang panahon na natitira, gawin na ang mga dapat gawin. Wag ng magaksaya pa ng oras sa mga bagay na hindi naman dapat pinagaaksayahan ng oras. Hindi na mababalik ang lahat, dahil magagawa naman nating ulitin ito, at maaaring mas masaya o kung ano pa man sa dating nangyari. Mahihigitan natin ang mga dating nangyari. Naintindihan niyo? Ako kasi naguluhan. Haha! Pero ganon nga. Hindi nga pwedeng balikan pa. 

Papu

Papu, ito ang aking tawag sa aking tatay. Hindi ko alam saan ko ito napulot. Magbabanggit ako ng ilang katangian ng aking tatay. Siya ay si Noel Edwin Matias Gamo, isang arkitekto at nagtatrabaho sa kumpanya ng mga Ayala. Siya ay payat, hindi siya tumataba kahit gaano pa kadami kainin niya, sa tingin ko hindi na talaga siya tataba. Kuripot siya, hindi siya bumibili ng mga mamahaling bagay, kahit sa mga simpleng bagay kagaya na lamang sa mga damit at sapatos. Ayaw niya ng mga mamahaling bagay. Inaamin niya naman na kuripot siya. Tahimik siya, kapag may mga nangyayari sa pamilya o kahit saan man, hindi siya masyadong nagsasalita. Minsan, pero konti lang madalas tinatago ang tunay na nararamdaman, kung magsasalita naman matindi ang ibig sabihin. Mahilig siya maglinis, minsan nagaaway kami dahil madalas mahilig siya magtapon ng mga bagay sa tabi tabi, gusto niya nasa ayos ang lahat, ayaw niya ng may naiiwan sa table, lahat inaayos. Mahilig siya magwalis at magpunas, daig pa ang aming kasama sa bahay. Marami pa siyang katangian, pero yan ang pinakanakatatak sa aking isip.


Osan,


300 for u, pamasahe mo tom, If di mo kaya wag ka muna pumasok. Get well soon.

Papu


Dito kasi sa bahay, madalas magiwan ng sulat sa kapirasong papel pag nauuna na silang umalis sa akin, at maiiwan na ako sa bahay. Lahat ng sulat ng tatay ko nakatabi, kasi bihira lang siya maging ganyan, magiwan ng pera at sumulat. Hindi gaya ng nanay ko na lagi. Mayroon pang isa.

Anak ko,


May ulam ka na maya, May pang gastos pa (may emoticon pero hindi matatype, complicated HAHA!) He he! Be Good! :)

Papu!


Marami pang ibang sulat, pero yan na lang. Nakakatamad na magtype, parepreho lang naman ang sinasabi. Sa totoo lang, para sakin hindi simple ang mga yan, tuwing makikita ko napapasmile ako. Kasi hindi ko akalain, kasi bihira lang talaga. Natutuwa ako, hindi kami close ni papu, hindi kami laging nagkekwentuhan, dahil sabado lang siya umuuwi at nagtatrabaho siya sa maynila at dun muna tumitira dahil mahirap maguwian ng Manila-Cavite. Mas close kami ni mama, nagkakakwentuhan lang pag may itatanong ako tungkol sa mga Plates at mga kanta, dahil pareho kami ng hilig. Mga lumang kanta na alternative, diyan kami nagkakasundo. Minsan pa nga may pasalubong siya sakin, isang box ng donut. Nagulat talaga ako, hindi ko yun inaasahan 1 am na nung dumating siya, pero kumain padin ako dahil natuwa talaga ako. Pag nanay ko may pasalubong natutuwa din ako siyempre, pero iba yung tuwa ko pag si papu ang may bigay. Kanina lamang sabi niya sakin, "Zan, samahan kita bukas? Bibili ka daw ng bag?" Ang usapan, lalabas kaming buong pamilya dahil father's day, eh dahil may gagawin si mama akala ko hindi na matutuloy, pero nagawa niya padin akong samahan. Natouch nanaman ako. Papu, sana mabasa mo ito.

Pa, 


Alam mo, Mahal na mahal ko kayo ni mama, kahit hindi ko yan talaga sinasabi sa inyo, kahit thank you ALAM NIYO KUNG GAANO KO KAYO KAMAHAL, at kung gaano ako ngpapasalamat sa lahat ng inyong binibigay sakin. Sa lahat lahat, masyadong madami pag sinabi pa, pero alam ko namang alam niyo yan. Namimiss kita pag nandito ako sa bahay ng weekdays, siyempre wala ka at sabado ka lang umuuwi. Namimiss ko kayo ni mama. Sana pa, bawasan mo na ang iyong pag hilik masama daw yan, at ang pagsipa pag ikaw ay aming ginigising. Sana tumaba ka na din para hindi ka na masasaktan pag sinuntok ka namin ni mama. Tigilan mo na sana ang iyong paninigarilyo, lalo ka na mama, masama yan ayokong maaga kayong mawala. Pati na din ang pag inom. Alagaan niyo naman ang inyong mga sarili, pero wag kayong magalala, aalagaan ko naman kayo kahit ako lang magisa, kakayanin ko. Anong magagawa ko? Isa lang naman akong inyong anak. Pinapangako ko na pagbubutihin ko ang lahat ng maging isang Interior Designer at para makapagtrabaho at masuklian ko naman ang inyong mga hirap. Pa, salamat ha? Wala man akong boyfriend, 2 naman ang iniibig kong lalaki, siyempre ikaw at si jesus. Dadating ang panahon na mawawala ang aking mga tunay na kaibigan ngunit sa huli kayo padin ni mama ang aking tatakbuhan pag may problema, kayo ang mas lubos na makakaintindi sakin. Sana ako ay inyong mapatawad sa aking mga nagawang kasalanan, lalo na ang aking pagsagot, inaamin ko naman. Minsan, hindi ko na talaga mapigilan, sana ako ay inyong maintindihan. Pinipilit ko namang baguhin yun. Minsan, bigyan niyo naman ng pahinga ang inyong mga sarili, minsa'y ako din ay nagaalala. Inuulit ko, hindi ko man madalas sabihin, MAHAL NA MAHAL KO KAYO NI MAMA AT MARAMING MARAMING SALAMAT. 


Nagmamahal,


Ang nagiisa niyong anak, Zan.

Unthinkable.

May mga pagkakataong, tayo'y nananaginip tuwing natutulog sa gabi. Pwedeng araw araw o minsan naman ay 1 hanggang 3 beses sa isang linggo. Hindi natin masasabi kung kelan. Madaming nagsasabi na ang kaluluwa natin ay naglalakbay pag tayo'y nananaginip. Mayroon din namang nagsasabi na, pag mayroon tayong napapaginipang specific na tao, gaya ng nanay natin, tatay, kaibigan man o minamahal, pag ganito daw ay sinasabing tayo ay namimiss nila, o tayo mismo ang nakakamiss sakanila. Na lagi natin silang naiisip, kaya pati sa panaginip ay sumasama. 

Madalas kasi akong nananaginip ng nahuhulog dito sa creek malapit sa bahay namin. Saglit lang, mga 5-8 seconds lang. Ganon lang kabilis, tapos pag malapit na ako bumagsak, nagigising na ako. Matagal na to, siguro bata pa ako. Laging hindi natutuloy, same scene lang. Kahit gusto ko ituloy, hindi naman matuloy. 

"Falling dreams also often reflect a sense of failure or inferiority in some circumstance or situation. It may be the fear of failing in your job/school, loss of status, or failure in love." -Source

Basahin niyo ang iba pang nakasulat sa article, kung kayo ay interesado. Ako ay natatakot sa nababasa ko. Haha! Hindi ko alam kung maniniwala ba ako, sabi nangyayari eto karaniwan sa simula ng pagtulog, ngunit sa akin. Nangyayari eto pagkatapos ng 1 panaginip, huli eto at pagkatapos ay nagigising na lang ako.

Mayroon pang isa, hindi ko alam kung "Falling Dreams" din ba ito, maraming beses na din, pero iba. Ako daw ay naglalangoy, at patuloy na lumulubog. Pero hindi ako naglalangoy paakyat. Ang kapaligiran ay kulay itim, samantalang pag tumingin sa itaas ay kulay asul. Nakakatakot, pero bigla na lang din ako nagigising. 

Ngunit kagabi lamang, hindi na nga pala gabi yon, 2 am? Haha! Kakaiba ang aking napanaginipan, unang beses pa lang eto. At hindi ko inaasahang ang taong kasama sa panaginip ko ay ang taong ayoko ng isipin. Hindi na lang ako magbabanggit, pero okay lang sakin na ikwento ito. Ganito ang nangyari, mga less than a minute din ito. Sa simula, nakita ko siyang nadaanan namin, nakasakay ako sa isang itim na sasakyan, may kasama ako, may driver eh, medyo mataba siya na may balbas na kulay brown, ngunit hindi ko siya kilala sa totoong buhay. Noong kami ay papaliko, tumigil kami, umuulan ng malakas, at pumasok yung nakita ko kanina, sinigawan niya yung driver namin na pagtingin ko ay parang naninigarilyo at sabi nung nakita ko "Di ba sinabi ko na sayong itigil mo yan?" Yan na lang ang naaalala ko, ngunit marami siyang sinabi, hindi yan ang eksaktong sinabi niya, ngunit yan ang ibig sabihin, na para bang galit siya sa driver ko, galit na galit.Tapos after nun, bumaba ako sinundan ko siya. Tapos sinamahan ko siya, umupo kami. Galit na galit padin siya tapos hindi kami naguusap. After nun, wala na nagising na ako.

So anong ibig sabihin nun? Ayoko na nga siyang maisip pa o ano man, siya pa napanaginipan ko? Miss niya ko? Nyahaha. Joke lang, pero ewan ko. Hindi ko na alam ang paliwanag dun.

"So don't think im pushing you away, when you're the one that i've kept closest."

I just have to

I'm sorry.

I just have to blog this, sobra na akong naiinis sayo. Oo, alam naman naming lahat na Girlfriend mo yan, mahal mo yan. Alam naming lahat yun. Pero hindi ba't sobra na yang ginagawa mo? Kaibigan namin yang girlfriend mo, mahal namin yan pero bakit ganyan ka? Bakit hindi mo magawang tanggapin kami? Nakakainis, may mga nagiging kaibigan ka pa ba? Buti hindi ka tinatakwil ng mga magulang mo. Alam mo pasalamat ka talaga natanggap ka at nagawa kang mahalin ng kaibigan namin. Pasalamat ka talaga, sa totoo lang, hindi ka marunong makinig, umintindi lahat na actually. Hindi na namin alam gagawin sayo. Nakakainis ka na.

Napakasimpleng bagay, kahit mga simpleng post lang namin sa wall ng girlfriend mo nireremove mo? Hindi ba't napakababaw mong tao? Kahit family request inignore mo? Nagawa mo pang idelete kami sa friends list, bakit? Fb mo ba yon? Girlfriend mo lang naman siya? Asawa ka? Tatay ka? Over ka na ah. Anong klase kang tao? Tangina mo lang. Sobra na talaga ako naiinis sayo. Totoo bang girlfriend turing mo diyan sa kaibigan namin? O baka naman masabi lang na may girlfriend ka at hindi ka maging mukhang bading? Napakaloser mo. Sobra. Wag kang magpapakita sakin talaga, baka hindi ako makapigil at baka mapatay pa kita. Sobra na. Napakababaw mong tao. At napakawalang kwenta mo. Nakakainis. Makakahanap ka din ng katapat mo talaga. 

Fact or fuck?

Sorry naman sa word na "fuck" sa title, sobra lang ako naiinis. Hindi naman naiinis, pero totoo. Kasi, hindi ko maisip bakit mayroong mga taong hindi marunong tumanaw ng utang na loob at mayroon din namang mga tao na lumalapit lang sayo o kaibigan ka lang pag mayroon silang kailangan sayo. 

Nakakainis hindi ba? Simpleng thank you lang hindi pa mabigay sayo. Pagkatapos ng lahat ng ginawa mo para sa taong yun, simple man o bongga. Hindi naman ako naghahanap ng kapalit eh, simpleng thank you lang ang gusto ko, kasi kahit ganon lang nakakataba yun ng puso, at least may napuntahan yung pagod mo. Kahit sino man yan, simpleng kaibigan, magulang o kahit espesyal na tao sa ating buhay. Wala akong gustong patamaan dito o ano, gusto ko lang malaman ninyo ang mararamdaman ng isang taong pinagkaitan ng simpleng pasasalamat.

Minsan, may mga kaibigan tayong nagiging malapit sa atin, yung tipong close natin. Pero may mga panahong tayo ay nalalayo sa kanila dahil tayo ay busy sa ating mga ginagawa, pag-aaral o trabaho man. Tapos minsan, nararamdaman nating miss natin sila. Sa aking lagay, may mga kaibigan akong ganyan, pero kahit simpleng "I miss you" lang hindi nila maibigay sakin. Pero pag may kailangan, yan na, saka ka sasabihan ng 'I miss you", "Uyy, kamusta na?","Kita tayo!". Yan, mga ganyang linya ang madalas na natatanggap ko. Tapos siyempre ako naman, sasagot ng "I miss you too", "Uyy okay lang, ikaw?", "Sige,tagal na natin di nagkekwentuhan eh". Ako si tanga, go lang ng go, pero sa huli. May kailangan pala ang mga kaibigan ko. Yun pala. So kaibigan lang ako pag may kailangan sila? O magpapalibre sila? Sawang sawa na ako, panahon na para matigil to. Kailangan na nilang maisip na hindi tama yun. Pinagdadasal ko na lang na maisip nila yun. Kawawa naman ang mga kagaya ko na naging tanga at sumunod sa mga bagay na gusto nila. 


Wala akong binabanggit na pangalan dito, pero kung ikaw man yan, na binabasa ang walang kwentang blog ko, puro mga hinanakit at mga malalabong pakiramdam lamang ang nandito. Sana maisip mo, na masakit yun. Hindi mo ako kaibigan pag may kailangan ka lang, pwede mo naman ako maging kaibigan hanggang kailan mo man gusto, ikaw, bahala ka kung gusto mong sirain ang ating pinagsamahan, o panatilihin natin ito at maging masaya sa ating mga buhay buhay. Kaibigan mo ako sa lahat ng bagay! Handa naman ako ibigay sayo ang kailangan mo hangga't kaya ko, pero wag mo naman abusuhin at hayaang dumating sa lagay na ang dahilan ng pagiging magkaibigan natin ay dahil ako ay magagamit mo, sorry kung masakit yung part na sinabi kong yun, pero yun ang sa tingin ko ay bagay na sabihin. Kaya kaibigan? May kailangan ka ba? 


"No mistake, no heartbreak  Can take away what your meant to be."

My superpower ako, ikaw?

Siguro meron din kayo nitong super power ko, ito ay ang Love. Haha!

Kagabi kasi inedit ko yung profile ko sa picasaweb google, then mga simple details lang yung nandun. Weird lang yung isang info dun na "My superpower is..." Then, sobra ako napaisip anong superpower ko. Kahit alam ko namang impossible yon. So i think, ang meron lang ako ay ang "Love" it sounds so corny pero totoo naman eh? Ikaw din naman di ba? Wala man tayong kakayahang lumipad o hindi tablan ng baril ay meron naman tayong kakaibang kakayahang nakapagdudulot ng saya sa ibang tao, at sa atin din mismo. 

Hindi ba't pag ikaw ay mayroong minamahal ay masaya ka? Di ba? At ang taong iyong minamahal ay masaya din? Sobrang nakakagaan ng loob ang ganitong pakiramdam na tayo'y mayroong mga minamahal at mayroon ding mga taong nagmamahal sa atin. Dahil dito, nagkakaroon tayo ng bagong pagasa, ng masayang buhay na hindi mapapantayan ng kahit ano man, nagkakaroon tayo ng dahilan na gumising sa umaga, at nagkakaroon tayo ng dahilan na mahalin at pahalagahan ang ating buhay. Mayroon man tayon ka-relasyon, at alam naman nating mahal na mahal natin siya, wala pa ring makakapantay sa pagmamahal natin sa ating Diyos. Lagi nating tatandaan na kahit tayo ay may boyfriend o girlfriend, mga kaibigan at kahit magulang, huwag nating kakalimutang bigyan ng pagmamahal ang taong nagbigay ng buhay sa atin, at nagbigay ng pagkakataong makilala ang mga taong magpapasaya sa atin.

Kung minsan man ay naiisip ko na wala ng nagmamahal sakin, kahit ang aking mga magulang o kaibigan, para bang ang bigat at wala ka ng ganang gawin ang mga bagay bagay. Hindi man kapanipaniwala, pero totoo, ganyan din kayo kung minsan, hindi ba? Yung sa pakiramdam mo ay wala ka ng magagawang tama na wala ka ng pagasa sa buhay. Na para bang dala mo ang problema ng buong mundo at binagsakan ka na ng langit at lupa sa sobrang bigat ng iyong dalahin. Minsan hindi mo na alam ang gagawin mo dahil dito. Pero huwag dapat natin hayaang mangyari eto, dahil sa sampu mong kaibigan meron pading isa diyan na nagmamahal sayo ng tunay at lubos, at sa mata man ng Diyos, alam naman nating mapapatawad tayo nito at hindi tayo pababayaan at hindi makakalimutang mahalin.

So hindi naman ako naging masyadong seryoso sa mga sinabi ko? Haha! Pero totoo.


Right here, the best days of our lives. Is this coincidence or a sign?

Heart attack.

Okay! 2 days ago i think? I'm with some of my close friends we went to Town then to Festival. Because my friend is looking for a service center for his iPhone. Then we went to Festival for the kart thing, the bump car and they keep on insisting (Jodi, thanks for the word) me to try the Roller Coaster! And i was like "What the f*ck!, no way!" Cause, i have these FEAR OF HEIGHTS or they call it ACROPHOBIA. You can google it for more details. Sometimes, my friends would ask me to go with them in Enchanted Kingdom, Space Shuttle, Anchors away, Jungle Log Jam, Wheel of Fate etc! Oh my, i can't do that. I'll die. I don't know how did this happen, i don't know where it came from, from what experience, i can't remember. I just can't overcome this fear of heights. 

Then okay, i wasn't able to continue my story about the Festival thing. So there, my friends are so kind and understanding that we didn't continue to ride the Roller Coaster. And then, we went to Pixie Forest and its my first time to ride the "FUNHOUSE". I'm expecting that it would be really FUN, because of the name. It was a small room with paintings and stuff on the wall. We were like 10 people seating there with a tight seat belt? Its not a belt actually, its a metal bar? Wtf. Seat lock! There! hahaha! Then i was thinking why do we need a lock, my friends said its just illusions and everything. Then i can't understand what they're talking about "360 and 180 degrees". Suddenly the lights went off, then our seat started to sway from left to right. I have this bad feeling about that swaying seat. There's a story i think, cause someone is talking in the background. Then i closed my eyes, cause its swaying so hard that i could reach the ceiling! And i was like "FU guys! I hate you friends!" the whoooooollleeee time. Hahaha! I was shouting, i swear. That was HELLA FUN! Kaya nga siguro FUNHOUSE yon! Well, Thank you guys for that experience, but still i have ACROPHOBIA! Try that funhouse, and you will be like this @_@. Haha!


"What am I supposed to do when the best part of me was always you and what am I supposed to say when I'm all choked up and you're okay?"

Not Possible.

When i'm still young, i love watching movies about superheroes! Just like, Spiderman, Superman, Batman etc. And now, even though I'm a teenager already i still love watching movies about superheroes. Every time i watch movies like that, sometimes i wonder what if i have those kind of what they call "Super powers"?

Invincible. Having this kind of super power, is i think a really cool idea. You could watch a movie for free in the cinemas without getting caught, right? You could be a very very bad kid cause you could do so many silly things with this. 

Fly. That would be awesome! You could go anywhere you want! You don't need a car or even a plane to go where you want to. Right? You could even sneak into people's houses. :)) Oohh, that's bad. 

Power to Read minds. That would be cool too, see, example you have a suitor or your boyfriend for example. You're on a date, or something you could read his mind, like what does he want to share, or do. Something like that. Or i think this would be cool too, example your crush was looking at you then you read his mind, he's thinking of asking you on a date! THAT WOULD BE :"> Aww. Hahaha. 

Power to Predict the Future. Well, i think having this kind of power or something, i think it would be scary. Cause, you can see what will happen tomorrow and for the next few days. Right? It could be good but it could be bad too or worse!, so i think, i don't like having this kind of power! Haha! 


So tinatamad na ako magisip, and its a long list of superpowers. This is enough for now, maybe someday i'll continue this. This is not possible, and its so sad. I can't imagine earth or just philippines and all of the people have different kinds of super powers! That would be awesome! Haha! Kids are flying, your parents can be invincible. Hahaha! That would be fun, i think. Look, we may not have these super powers but don't worry, we are AWESOME!

Someday, maybe.

I want to be a billionaire so freakin' bad. 


Hell yeah! Buy the things i never had, and everything! Help my parents and myself too. I just can't imagine having lots of money like a million or even a billion. I just don't know how to spend it. Maybe i'll start buying a house, well i don't want a huge huge house, big house is enough, its not the same, K? Haha. Then, maybe a car. 2 cars. My dream car and a car for my family.  After that, maybe i'll go shopping. Then, save the money. Yun lang. Hahaha. I'll save money too for my parents and my relatives.


If i have more than a million like billion, maybe i'll do the same then travel! That's my dream, to travel. Lots of travel. Not really around the world, but the places i really want to visit. Then save the money again. 


"I swear the world better prepare for when I’m a billionaire."

Truth can be a lie.

TRUTH CAN BE A LIE.

Kahit ako, naiintriga sa lovelife ko. Hahahaha. Natawa naman ako, pero madami kasi ngtatanong sakin.

"Sino boylet mo?"

"Sino yun?"

"Kayo ba?"

"Anong meron sa inyo?"

Mga tanong na madalas kong natatanggap, pero mas madalas yung una. Mali ba ang magtago ng impormasyon tungkol sa lovelife? Hindi kasi ako yung madaldal pagdating sa lovelife, sa ibang bagay oo sobra, pero sa ganitong topic hindi. Madaming naiintriga hindi ko alam kung bakit? Hindi ba sila nasasanay na madaming nagkakagusto sakin? Hahaha! Ay sorry. Erase, mamaya may mangaway sakin sa formspring dahil dun. Well anyway. Sige, sasabihin ko ang totoo. 

Boyfriend, wala ako nun. NBSB! Alam niyo yan alam ko. Kung hindi, bahala kayong alamin yan. Kasi panget ako, hindi ako ang babae na madalas hanap ng lalaki. Siguro? Yun ang tingin ko sa sarili ko, hindi naman ako nalulungkot, bakit? Required ba ang Boyfriend para mabuhay? Hindi naman ah? Di ba? Minsan naghahanap ako, pero mali yun eh, naniniwala ako sa "DADATING DIN YUN". Meron ng nagtanong, noong highschool pa ako nun, 3rd year highschool. Pero hindi ako nakasagot? Noong tumagal, hindi naman ako sobrang nagsisi, pero feeling ko ang sama ko, kasi hindi ko siya nabigyan ng chance. Oo, gusto ko naman siya, pwede naman, pero bakit natanga ako nung nagtanong siya. Sorry for the word. Mayroon naman akong mga, sabihin na nating nakaMU. Pero naisip ko, bakit walang natuloy dun kahit isa? HINDI KO SINASABING SOBRANG DAMI NILA! Hahaha! Naisip ko lang talaga, hindi natuloy, ang tagal din nung huli kong MU, pero nagpapasalamat ako at hindi yun natuloy. Papatayin ko yung lalaking yun eh, ay bad yun, sorry. Wag na pala yun. Ewan? Choosy din ako eh, inaamin ko naman, namimili talaga ako. Hahaha! Hindi naman ako ngfefeeling ng something, pero ganon ako. Swerte na lang, kung yung gusto ko gusto din ako, GUSTO KO YUN! Pero, ngayon? Uhh. Hindi ko masabi kung ano. Pero kung meron man, o matuloy man o kung ano man mangyari, ipagdasal niyo na lang ako! 

"The perfect words, never crossed my mind, cause there's was nothing in there but you."

Savior or not?

Ang pamagat ng aking sinusulat ay ingles, ngunit ayokong pilitin ang aking sarili na magingles sa aking susulatin, dahil mas maiintindihan siguro kung ito ay tagalog.

Ganyan ang pamagat, dahil ito ay tungkol sa mga kanta na ating pinapakinggan.

Kanina lamang, nakausap ko ang isa sa mga matalik kong kaibigan na si "Jodi". Mayroon daw siyang narinig na kanta, ito ang (Breakeven-The Script) at huwag ko daw sakanya banggitin ang lyrics nito, sa tingin ko siya ay tinatamaan sa pinapahiwatig sa isang kanta. Dahil sa pangyayaring ito, napaisip ako. Minsan, kung tayo ay nalulungkot o nasasaktan man o may gustong alalahanin, tayo ay nakikinig ng ilang kanta sa ating mp3 o iPod, hindi ba? Kung tayo man ay nasasaktan dahil sa pag-ibig o kaibigan, at wala na tayong matakbuhan o makausap, ang mga kanta na lamang ang ating sinasandalan,at kahit papaano, pinapagaan nito ang ating pakiramdam. Tama ba ako? Ganon din kayo hindi ba? At minsan nakakatulog na lang at nakakalimutan na ang nangyari.

May mga pagkakataon din naman na, pag tayo'y nakakarinig ng isang kanta, meron tayong naaalala dito, pwedeng tao o pangyayari sa ating buhay na importante at tumatatak ito sa isip natin.

At kung minsan naman ay, ayaw na natin marinig ang kantang iyon dahil meron itong pinapaalala na ayaw na natin alalahanin, kagaya na lamang ng nangyari kanina noong kausap ko si Jodi. Dahil tayo ay siguro ay nasaktan. Hindi naman ako nagdadrama, payo ko na lamang sa inyong mga nagbabasa nito ay, wag na lang tayo magpaapekto sa mga kanta, iwanan niyo na kung saan niyo man gusto ang mga pangyayaring ayaw niyo ng maalala. Hindi solusyon ang hindi na pakinggan ang mga kantang ito, lilipas din yan. Ngiti na kayo, wag na tayong malungkot!

"you're better than the best, I'm lucky just to linger in your life."